Salutojn el Bjalistoko kaj ankaŭ el Krakovo kaj aliaj lokoj en Pollando!


Mi iom post iom klopodas reveni al normala vivo. Unu el la nenormalaĵoj por mi, dum la pasintaj tri semajnoj, estis tio, ke mi tenadis sufiĉan distancon al ĉiaj komputiloj. En Bjalistoko, unu fojon, mi estis tentata eniri la ĉambron de la kongresa gazetara servo, kie eblis uzi komputilon, atingi interreton, legi alvenintajn retpoŝtaĵojn ktp. Sed je la lasta momento mi tamen haltis, ekpaŝis malantaŭen kaj sufiĉe rapide forkuris. Se oni decidis abstini, oni ja abstinu!



Strangaj novaĵoj cirkulas pri la UK

Reveninte, mi nur singarde iomete gustumis diversajn retnovaĵojn: kion aliaj skribis pri la kongreso ktp. Hodiaŭ mi finfine malfermis mian retpoŝtujon kaj vidis lavangon da mesaĝoj enflui. La plejparto fontas el diversaj retpoŝtaj listoj, kaj tiujn mi metas rekte en dosierujon nomitan "por iam poste legi" (la nomo estas siaspeca pia deziro).

Kun miro mi legis, ke en Bjalistoko okazis malagrablaĵoj dum la kongreso. Pri tiuj sufiĉe amplekse raportis ekz. Libera Folio kaj iuj kongresanoj, ekz. Toeko.

Mi rimarkis nenion tian dum la kongreso, kaj la impresoj pri la urbo kaj la kongreso estis tre pozitivaj. Pri la kongreso amplekse raportos la retaj kaj paperaj medioj. Eble sufiĉas, ke mi nur prikomentu la vandalaĵojn. Mi faras tion citante el Zamenhof, ĉar ni ja festis Zamenhofon tie:

Malsaĝuloj kreskas mem, sen plugo kaj sem’.

Kaj ili kreskas ĉie. Mi mem estis tute kontenta pri la kongreso kaj dankas la polajn organizantojn.


“Leviĝanta Bjalistoko”

Bjalistoko provizis nin per kongresaj sakoj kun la slogano "Leviĝanta Bjalistoko". La urbo aspektis plaĉa, orda, pura, amika. Kiel esperantistoj ni kompreneble notis, ke la urbo ankaŭ respektas sian grandan filon Z. Mi iris al la urbo sen precipaj antaŭjuĝoj, ĉar mi apenaŭ ion ajn legis aŭ aŭdis aŭ sciis pri la nuna Bjalistoko. Mi ja legis pri la urbo en la 19-a jarcento, sed tio jam estas preskaŭ prahistoriaj aferoj. Tamen, kun scivolo mi rigardis la nunan Bjalistokon, kaj la simpla konstato estas: alloga urbo.

Bjalistokon, sendube, indas reviziti. En la regiono estas ankaŭ multaj rimarkindaj trezoroj de la Eŭropa naturo.


Elekti vojon

Mi antaŭvidas, ke estonte pli kaj pli multaj aŭtantaj finnoj elektos la vojon Via Baltica (La Balta Vojo, alinome E67, de Helsinki al Prago, tra Estonujo, Latvujo, Litovujo kaj Pollando), kiam ili ferie aŭ alicele vojaĝos al Mez-Europo. Tio kondukos ilin ankaŭ al Bjalistoko, kie indas halti. Ankoraŭ nun la kutima vojo iras tra Svedujo.

Ĝis antaŭ ne longe estis kelkaj problemaj alternativoj rilate vojkonstruadon sur tiu linio en Pollando. Precipe temis pri tio, kiel ĝi trairu aŭ preteriru iujn valorajn naturprotektejojn (la malsekejoj de la rivero Rospuda, apud Augustów, proksime al la Litova landlimo). Tamen, se mi ĝuste komprenis, la registaro de Tusk ĉi-jare oficiale nuligis la planojn rekte travoji la vundiĝeman areon.

Do, kial ne aŭti de la norda al la meza Eŭropo tra la Baltaj landoj kaj voje de Bjalistoko? Aŭ fakte, kial ne foje celi ĝuste Bjalistokon? Antaŭ ne longe mi stiris mian aŭton preskaŭ egale longan distancon norden, ene de Finnlando. La vojo E67 oficiale komenciĝas (aŭ finiĝas) en Helsinki, sed ĝis nun mi neniam vidis tiuteman vojmontrilon ĉi tie, eble pro tio, ke la unua parto de la vojo ne estas surtera, sed konsistas el ŝipvojaĝo al Tallinn.

En Pollando eblas elekti diversajn vojojn, se oni celas al Varsovio aŭ pluen, sed ŝajnas al mi, ke la oficiala vojlinio de Via Baltica iras nun tra Bjalistoko kaj ne tra Łomża.

***

UK Bjalistoko 2009”. Tie legeblas ankaŭ la tekstoj, kiuj akompanas la fotojn en ĉi tiu artikolo, ankaŭ legeblaj per simpla musklako sur la ĉi-supraj bildoj.